| Dila ning Kekeng Dayi Marakal at makakalat Ding asbuk da ring malda Dapot pantunan keng tutu King libutad ning kainge Ing dila ning kekeng dayi. Ing Ginu karin banua Misan neng pengawani Ding taung makasarili At ibat karin ibait Ring dila ning sablang dayi. Pakakalat king yatu Ding mangarakal amanu Anti yang makuleng sapin Ing bansa nu ya maratun Ing dila ning kekeng dayi. Anti nong mibalik ngeni Ding taung makasaríli Bubuklud king kametungan Ding asbuk at pasulungan Ing dila ning karelang dayi. Tuturu la ring mestra Mumutus ring manibala “King lagyu na ning lugud, Metung mung amanu at ali Ding dila ning kekayung dayî.” Sadiang sapin ning bansa Ngeni metung ya mung kule Piglibe ing lagu king putla Uli na kanung “lininis” de Ing dila ning kekeng dayi. Manyalíta at manyulat King saríling gamat at asbuk Dapot aliwa ne ing dila; Memintu ring anak at pinutut Ing dila ning kekeng dayi. Sekwil, inugse, kelingwan Ing tutu at sariling dila Uli na mo kanung “Matua at e makabayu Ing dila ning kekeng dayi.” Ngeni libutad kainge Meyabe at mamantun; Magnasa pa mu ring Mabibie at kikimut Ing dila ning kekeng dayi. Datang ya sa ing aldo Subli ya’ing kule’t siwala Matua, anak, kabalen o ali; Damdaman dang pasibayu Ing dila ning kekeng dayi. | Tongue of Our Kin (English Translation Many and scattered are The mouths of the masses Yet I deeply, truly seek In the midst of the noise The tongue of our kin. The Lord in the heavens Once had separated The greedy and selfish And from there were born The tongues of all kin. Spread across the world Are countless languages Like a colorful tapestry Is the country where resides The tongue of our kin. As if returned today Those greedy, selfish people Binding into oneness All mouths and advancing The tongue of their kin. The teachers instruct The rulers command “In the name of love, Shall be one language and not The tongues of your kin.” Once our country’s tapestry Now only one in color Beauty replaced by the bleak For they say to have “cleaned” The tongue of our kin. They speak and they write With rightful hands and mouths Yet the tongues have changed; The children obeyed and cut off The tongue of our kin. Renounced, discarded, forgot Their true and own tongue As they claim to justify: “How old and unmodern is The tongue of our kin.” Now, within the noise Dragged into and finding; Still hoping that Alive and moving be The tongue of our kin. Hope the day will come That color and voice return Old, young, our own or not; They shall hear once again The tongue of our kin. |
Tula at Pamaglikas nang Clark Roque




Leave a Reply